Przyjaciel wesołego diabła

Autor: Kornel Makuszyński

tym, aby mi dać jasne oczy twoje; dlatego ciebie znalazłem… Czy wiesz, że już lat czternaście mija, kiedy wędrowałem wśród boru, gdzie ty spałeś snem niewinnym obok matki, co spała snem wiecznym… czternaście to już lat… Przeżyliśmy je rapośnie i w wielkiem szczęściu. To nic, że nam cokolwiek przybyło zgryzoty… To nic… Będziemy dalej szczęśliwi, a kiedyś, kiedy cię nauczę wszystkiego, co wiem sam, dokończysz mego dzieła. Dlatego spokojnie patrzę w przyszłość.
Janek drgnął.
- Ach! - rzekł Witalis z uśmiechem - ty drżysz? To z dawnego nawyku powiedziałem, że „patrzę”, bo ja już patrzeć nie mogę. Są jednak takie rzeczy, które można widzieć i ślepymi oczyma. Ja martwymi źrenicami widzę na przykład, że będziesz kiedyś szczęśliwy i choćbym miał sto par oczów, nie ujrzałbym niczego innego. Ale powiedz mi, jak dziś wygląda niebo?
Janek spojrzał na niebo, które było pełne świateł i wspaniałości. Nisko nad ziemią wisiał księżyc, dobrotliwy i złotym milczeniem milczący. Kilka białych chmurek wybrało się w podróż po niebie i wyglądały tak, jak białe piany na niezmiernym


Strony: