Przyjaciel wesołego diabła

Autor: Kornel Makuszyński

rogaty księżyc wezwać na świadectwo, że wyczerpał anielską cierpliwość; groźnie zmarszczył czoło i. usiłując głos napełnić gniewem, rzekł:
- Widzę, złe stworzenie, widzę, niewdzięczny koniu, że dobrocią nie można zajechać na tobie daleko. Mogłem się tego po tobie spodziewać! Nie warto być dobrym. Już mi dawno radzili dobrzy ludzie, abym cię sprzedał, albo wyprowadził do ciemnego lasu i pozostawił wilkom na pastwę. O, czemuż tego nie uczyniłem! Ale nigdy nie jest za późno… Słyszysz? Nigdy nie jest za późno! Ach, drżysz z lęku i trwogi!
Rumak, stąpając miarowo, z rozpaczliwym spokojem, nie poruszył nawet uchem.
- Ach, tak - mówił głośno jeździec - myślisz, że żartuję? Mylisz się, zły Huraganie. Już jutro rozstaniemy się na zawsze, a teraz… Czy wiesz, co uczynię teraz? Zerwę kolczastą gałąź i będę cię smagał do krwi… Może zresztą nie do krwi, ale cię będę smagał, jeśli natychmiast nie ruszysz cwałem… Nie widzę nigdzie cierniowej gałęzi, ale zwyczajna też wystarczy. Ho! ho! Nawet uderzenie ręką też mocno boli, a ja mam potężnie silne ręce. Jeśli więc nie umarło w


Strony: