Przyjaciel wesołego diabła

Autor: Kornel Makuszyński

uśmiechnął się smutnie i nie próbował ani sów łowić, ani nietoperzów. Nieraz mu opowiadał Witalis o zabobonach ludzkich nieszczęsnych i śmiesznych.
Czekał tedy, wciąż uparcie czekał.
Od owego wieczora, kiedy z głębi studiu głos usłyszał, minął dzień jeden i drugi, i dziesiąty. Czasem, kiedy noc rozszumiała się cichym drżeniem wśród liści, a ojciec usypiał, Janek pochylał się nad studnią i długo nasłuchiwał. Czasem usłyszał jęk głęboki, czasem gniewne bulgotanie, lecz nikt już do niego nie przemówił. Chłopiec żył, jak w gorączce, choć usiłował nakazać spokój czekającemu cudów sercu. Wychudł bardziej jeszcze, nad wiek swój spoważniał, a uśmiechał się wtedy tylko, kiedy przemawiał do ślepego ojca. Zdawać by się mogło, że Witalis ociemniałymi oczyma widzi ten uśmiech, bo mu jakaś śliczna promienność zjawiała się na bladej twarzy, jak uśmiechnięta zorza zjawia się na perłowym niebie. Gładził chłopca po twarzy, dotykał jego oczów i mówił do niego głosem pełnym słodyczy:
- Uważaj, chłopczyno, jak dziwne są zrządzenia Boże. Zabrał mi Bóg moje oczy, ale pomyślał o


Strony: