Przyjaciel wesołego diabła

Autor: Kornel Makuszyński

tobą, dziecko niewinne… Nie wiesz ty, kto ja jestem. Lat trzysta męczyłem się tu, potępieniec okropny, bo kiedyś wymordowałem w srogiej wojnie ludzi mnóstwo, dzieci małe własną pobiłem ręką…
- O Boże! - szepnął Janek.
- Za to w strasznej męce trwać miałem tak długo, aż mnie dziecko odnajdzie i nie przelęknie się mnie. Zważ, chłopczyno najdroższy, jak ciężka to była, choć sprawiedliwa kara, bo czyż mogłem mieć nadzieję, że się znajdzie takie, co się okropnego mojego widoku nie przelęknie? Tym ci to straszniej było, że musiałem rykiem potwornym i ogniami ze źrenic straszyć, i lękiem śmiertelnym każde przerazić dziecko. Dlatego śmiercią groziłem i tobie, wybawcy mojemu. Przez lat trzysta cierpiałem straszliwie, milionem łez opłakując każdą kropelkę tej krwi, którą wylałem niegodnie. Aż mi Bóg przebaczył i ciebie tutaj przysłał, dziecko jedyne. Teraz w daleką odejdę drogę i nigdy już tu nie powrócę.
- Dokąd pójdziecie, biedny panie?
- Pójdę pomiędzy dusze zbawione…
- O, panie! To tam, gdzie jest matka moja?
- Twoja matka jest wśród aniołów.
- A wy


Strony: