Przyjaciel wesołego diabła

Autor: Kornel Makuszyński

był to jak gdyby skowyt przeciągły, czasem jak rozdzierający ryk albo cichy, pełny rzewnej skargi jęk. Tułał się ten głos po rozległym zamczysku, wzmagał się lub znów przygasał. Czasem łączył się z płaczem wichru w jedno wielkie narzekanie albo też, kiedy wiatr ucichał, brzmiał najwyraźniej jakby zawodzenie: „O! o! o!”
Raz ten głos usłyszawszy, słyszał go teraz coraz częściej. Mijały czasem tygodnie i głos ten i nie powracał, a nieraz płakał dzień po dniu.
Zapytał Janek mędrca, co by ten głos oznaczał?
- Słyszałem ja jęki te po wielokroć razy, synku drogi - rzekł Witalis - lecz nie znam ich przyczyny. Może to dusza cierpiąca i pokutująca skarży się tak boleśnie i Bożego prosi zmiłowania.
- Czy można jej pomóc?
- Ja nie wiem, dziecko kochane, Bóg to jeden wie.
Minęła zima i wiosna przyleciała z jaskółkami, a Janek Wciąż myślał o tym kimś, co ma pełną duszę płaczu i mieszka w mrocznych podziemiach. Śmiało więc począł krążyć wśród ruin, wszystkie zwiedzając zakamarki i wszystkie zapadłe kąty. Dziwowały się tym wędrówkom nietoperze, czasem znów stary


Strony: