Przyjaciel wesołego diabła

Autor: Kornel Makuszyński

żywemu stworzeniu. Nie wiedział też, co to jest lęk. Ponieważ sam krzywdy nie czynił, wierzył całym sercem, iż i jemu nikt jej nie wyrządzi. Gdyby nagle na ścieżce spotkał ogromnego niedźwiedzia, zdziwiłby się bardzo, że taka tłusta góra może chodzić po bożym świecie, lecz nie pomyślałby ani przez chwilę, że trzeba uciekać.
Nauczył się żyć byle czym; potrafił jeść suchy chleb i popijać źródlaną wodą; czynił to, co czynił jego przybrany ojciec, którego kochał niewypowiedzianie. Szybko pojął sercem dziecinnym, że ten siwy, pewnie najmędrszy na świecie człowiek, niewiele więcej od niego wie o zwyczajnych sprawach; dumny był przeto bardzo, że czasem on, niedorostek, musiał pamiętać o domowym gospodarstwie. Było ono tak mizerne, że niewiele trzeba było pracy, aby się z nim uporać. Łatwo było wprawdzie ze wszystkim w lecie, ciężko jednakże bywało w zimie, Czasem zamieć burzliwa i wściekła i zwały ogromne śniegów odcinały ich od wszelkiej łączności z ludźmi. Głodowali wtedy cierpliwie. Mędrzec przy ognisku pisał w swoich księgach, a Janek, grzejąc się przy ogromnym kominie, karmionym suchym


Strony: