Przyjaciel wesołego diabła

Autor: Kornel Makuszyński

krzykliwie, ogłosił całemu światu, że na razie poza jedzeniem nic go nie obchodzi. Nakarmiony, oznajmiał wierzganiem, że raczy być zadowolony i nakazuje spokój powszechny, gdyż pragnie oddać się sennym marzeniom. Musiało mu się jednakże nieustannie śnić tylko to, co można zjeść, bo obudziwszy się, niczego innego nie pragnął. Mędrzec patrzył na te praktyki z radosnym zdziwieniem, nie mogąc pojąć tak potężnego obżarstwa w tak małej osobie.
Drugą nadzwyczajną cechą tego młodzieńca był absolutny brak poszanowania względem osób poważnych i dostojnych; z piastunką swoją był na stopie poufałej, a wobec swojego przybranego ojca, najlepszego z mędrców, zachowywał się z nieprawdopodobnym nieposzanowaniem, uważając, że jego nos lub dostojne uszy doskonale nadają się do ćwiczeń fizycznych. Witalis, anielsko cierpliwy, ze szczęśliwym uśmiechem poddawał rafinowanym torturom te Szlachetne ozdoby twarzy. Patrzył też ze zdumionym przerażeniem, jak piastunka uśmierzała czasem zbytnie rozigranie młodzieńcze mocnym klapsem w okolice mięsiste, co sprowadzało natychmiastowe opamiętanie lekkoducha. Ile razy zostawał z nim


Strony: