Przyjaciel wesołego diabła

Autor: Kornel Makuszyński

pochmurnych nocy nie mógł śledzić żywota gwiazd i kiedy przy chuderlawym ogarku kreślił cyfry i znaki, i tajemnicze koła, odczuwał niepokój. Zdawało mu się, że jakiś męt pada na jego wyblakłe z nadmiernego utrudzenia oczy. Czasem czuł w nich ból, często zachodziły one łzami. Wtedy martwiało w nim serce, cóż by bowiem uczynił, gdyby jego oczy zagasły? Trud życia poszedłby na marne, na nic nie zdałaby się męka szukania. Wtedy się modlił gorąco o łaskę najwyższą: o jasność i bystrość spojrzenia.
Zdawało mu, się, że te jego znużone oczy nowym napełniły się blaskiem, kiedy w nocnym mroku dojrzał gwiazdę - nie na niebie, lecz na leśnej drodze, najśliczniejszą gwiazdę: dziecko uśmiechnięte. Od tej chwili smutne jego życie rozsłoneczniło się. Puste, mroczne komnaty napełniły się takim szczebiotem, jak się smutny las napełnia na wiosnę ptaszęcym śpiewem. Wielki mędrzec odjął gwiazdom odrobinę miłości i oddał ją temu ślicznemu stworzeniu.
Strasznie to był śmieszny chłopiec, ten Janek znaleziony w lesie. Od pierwszego dnia pobytu w siedlisku Witalisa głośno i dobitnie, rzec można, że nawet


Strony: