Przyjaciel wesołego diabła

Autor: Kornel Makuszyński

mogłyby zrozumieć tylko ptaki; leżało sobie spokojne i uśmiechnięte, co mędrzec przypisywał wcale roztropnemu zawiadomieniu na tablicy. Nigdy jednak nie udało się tego dowieść.
Kobieta, ku wielkiemu zdumieniu mędrca, spełniła szybko jakieś tajemne i zawiłe zabiegi wobec kruchej i różowej na ciele niemowlęcej osoby, nakarmiła ją przyniesionym ze sobą mlekiem i utuliła w ramionach, co niemowlęcą osobę wprawiło w stan wspaniałego zachwytu, objawiającego się radosnym wierzganiem nóżętami tak gwałtownie, że sam Huragan w chwili upojnego opętania nie zdołałby tego uczynić lepiej. Stary człowiek, również szczerze zachwycony, dawał temu wyraz sposobem niezbyt wymyślnym, lecz powszechnie zrozumiałym, cmokając wargami, na twarzy zaś miał uśmiech taki rzewny, że gdyby w tej chwili sroga panowała zima, od promienia tego uśmiechu stajałyby lody i śniegi.
Kiedy dziecko, nie mając zbyt wielu pomysłów, jak spędzać życie w okresie niemowlęctwa, znowu zasnęło, kobieta rzekła cicho:
- Ja tego chłopca znam…
-- Więc to chłopiec - zapytał mędrzec zdziiony - a jakżeż wy go możecie znać?
Wtedy


Strony: