Przyjaciel wesołego diabła

Autor: Kornel Makuszyński

daremnemu marzeniu o posiadaniu mlekodajnej kozy! Dwa te dobroczynne zwierzaki szybko tedy rozwiały się w mgłę, co wzmogło jedynie dziecinną żałość, która z cichutkiego kwilenia, wciąż przybierając na natężeniu, podniosła się do rozgłośnego, a bardzo płaczliwego narzekania na złe porządki na świecie i na brak słodkiego pokarmu. Razem i rozpacz biednego staruszka wzmagała się coraz potężniej. Serce się w nim krajało i płakała w nim dusza. Osłabnął i nachyliwszy się nad dzieckiem, mówił cichutko:
- Sierotko najmilsza… dziecinko anielska… ptaszyno Boża… okruszyno słodka… przestań, przestań… Patrz, i ja płaczę… Jeśli Bóg nas nie poratuje, to nie wiem, co będzie… Może go matka twoja uprosi, aby mnie nauczył, jak ciebie nakarmić. Coś wymyślę, coś wymyślę, tylko nie płacz… Każda twoja łezka toczy się po moim sercu jak kamień… O dziecinko!… Nie płacz, tylko nie płacz… Słońce świeci jasno, więc może mnie oświeci… O tak, o tak… Ciszej, ciszej!… Tę łezkę otrzemy i tę także… I już masz oczki jak niebo… Ha! ha! Uśmiechasz się! O ptaszku złoty! Ho! ho! mądrzy jesteśmy i


Strony: