Przyjaciel wesołego diabła

Autor: Kornel Makuszyński

na ziemię deszcz, dziwny bardzo deszcz dźwięków prześlicznych, perliste kropelki trylów, bulgotanie cichutkie rozśpiewanej wody. A razem, tuż nad końskimi uszyma, ozwał się inny głos, rzewny i tkliwy: cichutki płacz dziecka.
Huragan nigdy nie żałował, że zaniedbawszy jego wykształcenie nie nauczono go w młodości ludzkiej mowy; mniemał, że na osobiste potrzeby wystarczy mu sztuka wydawania z gardzieli przerażającego cały świat rżenia; w tej chwili jednak, poruszony tym głosem pełnym skargi, chciałby przemówić do tego małego człowieczka pocieszyć go, że dom już niedaleko. Przyśpieszonymi ruchami ogona nie dało się wyrazić tej radosnej nowiny, zresztą maleńką tę istotkę mało zapewne interesowało to, co tam z tyłu wyprawia zacny Huragan ze swoim gadającym ogonem. Trzeba było jednakże na wszelki sposób oznajmić siedzącemu na jego grzbiecie towarzystwu, że tuż za lasem ukaże się siedziba mędrca; Huragan użył najprostszego i nigdy niezawodzącego sposobu: zadarł łeb, obnażył żółte zęby, rozwarł przystojną paszczę i zarżał; nie tak, jak zwykle, byle jak, lecz odświętnie, z pełnią radości, z dumą,


Strony: