Po mlecznej drodze

Autor: Kornel Makuszyński

w rodzajowego malarza holenderskiej szkoły, i dochodził mistrzowskiej wprawy w malowaniu świnki z zadartym ogonkiem jedną linją, psów, kotów, koni i ptaków, mniejby go zaś cieszył złoty medal, niż go cieszyło wesołe, piskliwe, roześmiane, śliczne uznanie Haneczki. Zdarzało się nieraz, że pani Zasielska niespodzianie, rano wyszedłszy, wracała dopiero późną nocą. Wtedy na nas spadał obowiązek karmienia i pielęgnowania dziewczynki, co się odbywało z obłąkaną radością, bo wtedy nie jedno, lecz troje dzieci rozbijało się po pracowni. Szczygieł karmił podłysiałą lalkę na wyraźny rozkaz jej pani i musiałem jeszcze najczulszemi słowami przemawiać do drewnianej kukły, bp małpa jedna nie chciała jeść. Potem Haneczkę kładło się. spać po obiedzie, my zaś chodziliśmy na palcach i nie rozmawialiśmy przez cały czas snu, czego przestrzegałem pilnie, chciałem bowiem umrzeć śmiercią naturalną, nie od uderzenia pięści Szczygła, który toczył groźnie oczyma na najmniejszy szmer i czasem tylko wzdychał z rozczulenia, patrząc na śpiącą dziewczynkę. W istocie, śpiąca szczególnie, była prześliczna. Czasem wiać Szczygieł


Strony: