Po mlecznej drodze

Autor: Kornel Makuszyński

przenosił wzrok ze mnie na Haneczkę, każdą zaś jej odpowiedź nagradzał pocałunkiem, czego nie robił z mojemi pytaniami, bo byłbym go pobił. Dawał mi równocześnie oczyma znaki, że to jest najrozumniejsze dziecko na świecie, że odpowiada ślicznie, że ma włosy jak jedwab. Tulił to pisklę do siebie, jak stary złajdaczony gołąb, który sobie, wreszcie przypomni, że ma dzieci; Haneczka zaś szczebiotała bezustanku, gdyż wszystko ją niezmiernie ciekawiło i zdaje się, że jej się u nas podobało serdecznie, bo na górne szyby padał śnieg, na ścianach i pod ścianami było mnóstwo obrazów, Stalugi Szczygła, rozparły się na środku pokoju, jak znarowiony koń, obok zaś na poręczy krzesła wisiało mnóstwo różnokolorowych szmat, w które stroił modele, na ziemi zaś tułał się wyszczerbiony straży pożarowej, używany przeze mnie za popielniczkę, za skład węgli do samowaru lub czerpak do wody, przez Szczygła zaś jako hełm husarski, jeśli na zamówienie bogatego żydowina, co sobie fabrykował przodków, malował jakowego towarzysza chorągwi pancernej, co się nie bał nawet psa. Więc Haneczka patrzyła na wszystko uśmiechniętym


Strony: