Po mlecznej drodze

Autor: Kornel Makuszyński

też obowiązek złożenia wizyty, cóż znaczy jednak jałowa znajomość form towarzyskich, tam, gdzie kogo ciągnie serce? Serce zaś ciągnęło nas do ludzi, samotność bowiem już nam nieco ponadgryzała duszę, jak korzenie drzewa nadgryza złośliwy robak. Dziwna rzecz, lecz z nas dwóch bardziej towarzyskim był Szczygieł; wprawdzie podchowany nieco, najdzikszy nawet goryl, zdobyłby się bez wielkiego trudu na ten sam rodzaj konwersacji, do której był zdolny bliski jego krewny Szczygieł, można było jednakże mojego przyjaciela pokochać za samą jego obecność. Są ludzie, których się tylko pragnie mieć w pobliżu. Mogą śpiewać, lub milczeć, tańczyć lub spać — to jest w tym wypadku obojętne; dobrze jest, jeżeli oni są i źle jest, jeżeli ich. niema, i Ja potrafię ze Szczygłem nie gadać dwa tygodnie, ale mi nieswojo i smutno, jeśli się gdzie na pół dnia zapodział. Kochali go więc ludzie bardzo, a on serdecznie kochał ludzi. To był prawdziwy, wielki artysta, który umiał bezgranicznie kochać i kochać bez fałszu, bez obłudy i bez korzyści. Miał przy tem swój dziwaczny, swoisty humor i dowcip; człowiek uczciwy, który do tego


Strony: