Po mlecznej drodze

Autor: Kornel Makuszyński

słonecznych promieni. Jeśli się kto na chwilę jedną uśmiechnie za moją sprawą, — szczęśliwy będę. A jeśli w kim serce żywiej zabije — będę szczęśliwszy jeszcze. Więc komu z tych, wytchnienia pragną, trzeba będzie uśmiechu, zbierze nawet łzy z tej książki cichej i niech w uśmiech przetopi, niech wszystkie smutki jej i biedy wydadzą mu się radosne.
Albowiem to jest wszystko, co mogę dać ludziom smutnym: ciche serce moje, co się uśmiecha na wspomnienie dawnych dni, kiedy nam skrzydła rosły i kiedy się zdawało, ze słońce jest blisko ziemi, uwiązane promieniami do szczytów drzew. Oto jest grosz mój wdowi, oto historja dni szczęśliwych, mizerna, biedna, opowiedziana z lękiem, bez ozdoby słów i bez strojenia ich w, kwiaty. Jest to bajeczka, opowiadana tym, co są na popasie tułactwa, aby choć na noc jedną odegnać od nich tęsknotę, co ich żre.
Poto te wstępy czynię i poto mowię to wszystko, aby wyjawić, czemu na zapomnianych ugorach kwietnych szukam wspomnień i uśmiechów. Nie dla siebie… nie dla siebie… (Jeśliby zaś kto łzę zabłąkaną wśród biednych słów moich dojrzał, niechaj wie, ze to nie


Strony: