Po mlecznej drodze

Autor: Kornel Makuszyński

karp—i nawet nie wydawał z siebie jęków. Czyniliśmy wtedy wrażenie, dwóch nałogowych melancholików, którzy dostali urlop z zakładu warjatów, na święta. Nie było jednak, przynajmniej w naszej dzielnicy, ludzi weselszych i bardziej radujących się życiem niźli my, co można było doskonale poznać po roześmianych moich oczach i po śmiertelnie smutnej twarzy Szczygła, wyglądającej tak, jakby nie należała ona do niego, lecz do kogoś, co już bardzo dawno umarł, co się parę lat męczył przed śmiercią i teraz jest niezmiernie zbolały, że twarz jego nosi taka kreatura, jak Eustachy Szczygieł. Stan nasz majątkowy był zawsze jednaki. Wielkie fortuny dziedziczne rzadko kiedy ulegają zmianom, co tem mniej groziło naszej, wobec uporządkowanego trybu życia i wielkiej jego skromności. Zachowaliśmy upodobania spartańskie, wyłączywszy z nich tylko używanie krynicznej wody, jako jedynego napoju, w słusznem mniemaniu, ze przesada w tym względzie, ochładza temperament i nastraja człowieka zbyt filozoficznie. Mimo jednak wielkiej oględności w jedzeniu, ze względu na możliwe artrytyzmy, uczty nasze, szczególnie wieczorne, obiadów bowiem nie


Strony: