Panna z mokrą głową

Autor: Kornel Makuszyński

radośnie. Wtedy pan Podkówka wyrzekł tylko jedno słowo:
- Chodźmy!
Straszliwość zuchwałych podstępów Irenki brnęła coraz dalej. Nikt nie zdołałby tego opowiedzieć. Prawdą ostateczną jest to, ze dnia jednego, kiedy jabłka padały na ziemię jak ciężkie, rumiane pociski, ciotka Amelia wyszła na boży świat pomiędzy drzewa. Nagle krzyknęła, jakby zobaczyła diabła, czym prędzej pobiegła z powrotem do domu i wywiodła z niego wszystkich żywych. Babka dreptała na ostatku, pytając rozdzierającym głosem: „Kto umarł? Kto umarł?” Wszyscy, idąc za wskazówką drżącego ramienia ciotki Amelii, zadarli w górę głowy i stanęli jak wryci: na szczycie jabłoni siedziała Irenka i chwiała się na gałęzi jak młody pawian, a niżej na grubym konarze, rozparty w jego rozwidleniu, siedział pan Podkówka, gryzł jabłko i śpiewał wniebogłosy.
- Świat się kończy! - rzekła ciotka Amelia. - Ta dziewczyna świętego przywiedzie do obłędu.
- Dzielny Podkówka - z uznaniem rzekł pan Borowski. - A Irenka mądra dziewczyna. Jazda, ciotki! Leźcie na drzewo!
Ciotki spojrzały na niego jak na węża i odbiegły jak


Strony: