O dwóch takich, co ukradli księżyc

Autor: Kornel Makuszyński

którykolwiek zawinił, należało złoić skórę jednemu i drugie mu, aby w ten sposób natrafić na winnego, lecz że to był ludzie miękkiego serca, nikt tego nie uczynił. Wszyscy mieli u Bogu nadzieję, że z czasem chłopaczkowie ci jednak dojdą dc rozumu, ukorzą się, uspokoją i że z nich wielka będzie pociecha, bo byli sprytni. Nic jednak nie zapowiadało te szczęśliwej zmiany. Zmieniły się tylko twarze Jacka i Placka bo coraz więcej było na nich piegów, i zmieniły się ich głowy bo nigdy nie czesane czupryny coraz to stawały się bujniejsze,
Nadszedł jednak wreszcie czas, że tych dzikich jegomościów trzeba było oddać do szkoły. Bronili się przed tym rękami i nogami, aż się zrobił w miasteczku koniec świata, bo ojciec wziął ich pod pachy i tak ich tam poniósł. Sto prosiąt, niesionych na targ, nie potrafi takiego narobić harmideru i takich przeraźliwych wydawać kwików, jakie wydawali oni, ale ich jednak postawiono przed obliczem nauczyciela. Był to człowiek niezmiernej dobroci, a tak cierpliwy jak święty. Miał różowe okulary, więc może dlatego do wszystkich się uśmiechał, bo wszystko wydawało mu się piękne.


Strony: