O dwóch takich, co ukradli księżyc

Autor: Kornel Makuszyński

Jacek, przyjdź, chłopaczku, dostaniesz jabłko! — wtedy na wyścigi zjawiliby się obaj.
Nie mieli jednak nigdy sposobności do takiego zgodnego wystąpienia, bo nie było na świecie człowieka, który by ich chciał czymkolwiek nagrodzić, tacy to straszni byli chłopcy.
Kiedy zaczęli ludzkim przemawiać jeżykiem, hałas w miasteczku stał się nie do wytrzymania. Spokojni ludzie zatykali sobie uszy woskiem albo papierem, w oknach drżały szyby, a pochylona wieża lekko się chwiała. Darli się tak bez1 rozumnego powodu, lecz z jakiejś uciechy, im tylko znanej. Ponieważ zawsze wszystko robili tak samo, więc Jacek nie miał zamiaru milczeć, kiedy Plackowi zachciało się krzyczeć, i krzyczeli obaj.
— Czego wyjesz? — pytał ni stąd, ni zowąd jeden drugiego.
— Bo ty wyjesz! — odpowiadał drugi.
— Rozumiem! — mówił pierwszy i czynili wrzask w dalszym ciągu.
Ponieważ w miasteczku mieszkali ludzie bardzo spokojni i nadzwyczaj łagodnego usposobienia, nikomu nie przyszło do głowy, aby ich uczciwie sprać, bez względu na to, który z nich jest Jacek, a który Placek. Wprawdzie wszyscy tak myśleli, że


Strony: