O dwóch takich, co ukradli księżyc

Autor: Kornel Makuszyński

podziw spokojnie, bo staruszek ksiądz miał głos pełen słodyczy i taką w oczach anielską dobroć, że te urwisy nie śmiały z wielkiego szacunku ani pisnąć. Ochrzcił ich, chociaż nigdy nie było świętego Placka, ale mógł być, jeśli był, święty Jacek.
Dzień ten jednak nie skończył się szczęśliwie, bo najdziwniejsza awantura wybuchła potem dopiero. Ponieważ nawet w Zapiecku chrzciny obchodzono zawsze uroczyście, więc rodzice, choć biedni ludzie, przygotowali na tę uroczystość winną polewkę. Dymiła ona w wielkiej misie na stole, tuż obok łóżka, na którym leżeli Jacek i Placek, rodzice zaś oczekiwali na progu domku dostojnych gości.
Kiedy się już wszyscy zjawili, oczekując na wspaniały poczęstunek, matka nagle krzyknęła z rozpaczy. Polewkę ktoś wypił. Nikogo nie było w izbie, a jednak ktoś ją wypił.
— Ale kto? — zawołali wszyscy.
Nagle burmistrz uderzył się w czoło i wskazując na Jacka i Placka, smacznie śpiących, krzyknął:
— To oni!
Wtedy ludzie cofnęli się z przerażeniem, bo coś podobnego nie zdarzyło się chyba od początku świata.
A biedna matka takich


Strony: