List z tamtego świata

Autor: Kornel Makuszyński

zna się na żartach - rzekł cicho Jan. - Trzeba go ułagodzić cichym westchnieniem. Twój pomysł zażegnania uroków był dobry, ale przesadziliśmy nieco we wzajemnej adoracji. Chodźmy stąd, bo ja się naprawdę zaczynam bać.
Wyszli na palcach, ścigani posępnym spojrzeniem rejenta. Postanowili, że w jego, chociaż tylko namalowanej, obecności, zachowywać będą śmiertelną powagę. A ponieważ tej nocy pradziadek nie zleciał ze ściany, był to znak, że niewątpliwie machnął ręką na te niemądre igraszki i już spokojnie czeka wraz z nimi na wielkie rzeczy, które się tu będą działy.
Rozdział trzeci
w którym gdy kto damę spotka, wie od razu, że to ciotka

Zaczęli się jednak z ludzkiego ula wyrajać prawdziwi Mościrzeccy. Niecierpliwa wieść biegła i trącała jakiegoś Mościrzeckiego, wołając:
„Wstań, opasz biodra swoje i idź czym prędzej na ulicę Zawiłą!” - W ten natarczywy sposób obudziła pannę Katarzynę Mościrzecką, mającą wprawdzie lat coś ponad czterdzieści, lecz tak dzielną i zamaszystą, że mogłaby bez większego trudu poprowadzić do ataku pułk gwardii napoleońskiej.


Strony: