List z tamtego świata

Autor: Kornel Makuszyński

i farby. Weźmij najgrubszy pędzel i najczarniejszą maź, najlepiej zwyczajną smołę, i zasmaruj wszystko, ale tak, aby ślad nie pozostał.
Wandalski ten postępek nie tylko, że zniszczył niebotyczne pomniki wzniosłej myśli ludzkiej i arcydzieło malarstwa, wyobrażające złego psa, lecz sprawił zarówno, że wesołe dotąd wejście do przybytku młodości zaczęło przypominać odrzwia do rodzinnego grobowca. Dwaj młodzieńcy wzdrygnęli się, patrząc na ponure dzieło, lecz jedna w nich i tejże samej chwili zaczęła kiełkować nadzieja, że skoro tylko piekielna awantura szczęśliwie się zakończy, nowe ich drzwi będą nabijane diamentami słów i lśnić będą siedmiorako tęczami rozkosznych sentencji. Znacznie ich to pocieszyło i pokrzepiło w nich serca. Należało jedynie pilnie czuwać nad tym, aby któryś z przyjaciół nie zjawił się w złą godzinę, zanim się zaczną tłoczyć Mościrzeccy, i by na czarnej tablicy drzwi nie napisał czegoś, co by pierwszego ze zjawionych krewnych mogło przyprawić o nagły obłęd. Każdego wieczora oglądali drzwi starannie, aby je utrzymać w czcigodnym stanie. Uczynili też walny przegląd


Strony: