List z tamtego świata

Autor: Kornel Makuszyński

czasu - trwały jak kamień na jednym miejscu i poza lat siedemdziesiąt za żadne skarby ruszyć się nie chciały. Nikt kontrować temu się nie ważył, albowiem babki pływały zawsze we wielkiej czci, poza tym zaś nawet najlepsze wśród nich gwałtownego były usposobienia i miały zawsze pod ręką giętki kij, straszny niesfornym wnukom.
Pani Marta, sprytnie nagabywana przez łajdackich bratanków, wyłowiła w czarnej wodzie pamięci wiele opowieści, zasłyszanych w młodości, i wiele rodzinnych legend. Młodzi Mościrzeccy dodawali jedno do drugiego i dowiedzieli się niemało i o rodzie, i o rejencie.
Ród Mościrzeckich był rodem omszałym od dawności. Nie mógł wprawdzie najchełpliwszy nawet z Mościrzeckich powiedzieć tak, jak to podobno butny jeden szlachcic głosił, że Ewa z raju była de damo Pierożyńska - (tak się zwał!) - lecz początek tego rodu ginął w mrokach. Kiedy pani Marta z dumą o tym wspomniała, szepnął Jan Józefowi, że dawność ich rodu jest tak niezmierna, iż niewątpliwie od nich to dopiero małpy pochodzą, które znacznie później doszły do ludzkiej godności. W herbie mieli Mościrzeccy wiewiórkę i


Strony: