Król Azis

Autor: Kornel Makuszyński

piersi opadła, nie wiedząc drogi, obojętny na to, co czyni. Szli przez głuche sale, brzmiące pustka, jak morskie, wielkie muszle, przez kurytarze, w których wylegiwała się na słońcu drzemiąca cisza, przez schody, marmurowem swem cielskiem leniwo w górę pełznące, przez szeregi fontann, gadających do siebie perlistym nieustannym szmerem, jak dzieci, opowiadające sobie wzajem zasłyszane bajki, przez rzędy kolumn, stojących jak smukli żołnierze, co sklepioną tarczą zasłaniają ukwiecone akantem głowy przed strzałami ze słonecznego łuku, przez terasy, uginające się pod morzem kwiatów.
Nie powiedzieli do siebie ani słowa długą chwilę, aż król Azis, głowy nie odwracając, rzekł:
— Stąpaj ciszej!
Szli tedy dalej w milczeniu jeszcze wiekszem, aż weszli, do zacisznej sali, do której dolatywał zdała śmiech pusty i głośny. W sali tej była kobieta, jedna z tych, co przygrywały na harfie Azisowi, kiedy dzień się uczynił; ujrzawszy króla, upadła na twarz, nie śmiejąc wznieść oczu.
Kopnął ja noga król Azis, dając znak, aby powstała.
Słuchała pochylona, co jej zechce powiedzieć największy z


Strony: