Król Azis

Autor: Kornel Makuszyński

Azis — widocznie myśli jego były złe, jak błyskawica. I czy to blade światło lampy na twarz mu padło, czy też blask oczu, gdyż twarz króla Azisa stała się w jednej chwili jakby mniejsza, jakby ją ostremi palcami schwycił kurcz i ściągnął, tak, że ból wyraźnie spłynął po niej. Król na ręku się oparł i znieruchomiał. Nie odwracał oczu od światła i myślał. A ból coraz to powracał, wijąc się po twarzy; jakby odstraszony dziwnym błyskiem oczu, innego szukał wejścia do mózgu; dopadł ust i rozchylił szponem usta, gdyż drgnęły nagle.
„Uszanujcie sen królewski” — poleciało stłumionem wołaniem po śpiących ogrodach. Wstrząsnął się król Azis.
Począł oddychać ciężko, świszczącym, szybkim oddechem, jak człowiek w gorączce; od czasu do czasu ręce podniósł do skroni i skronie mocno ściskał. Wtedy się w ogromnej sali o marmurowe kolumny rozbijał jęk królewskich piersi, którego nikt słyszeć nie śmiał, chyba marmury.
Zdarzyło się raz bowiem, że niewolnik (któremu lepiej było, aby się był nie rodził) ujrzał dwie łzy, toczące się po zżółkłej twarzy króla Azisa; człowiek ten


Strony: