• Kornel Makuszyński Czytam.info
• Mapa strony

klarowali rzecz całą, Franio coś tam krzyczał jak opętany, że »pomiatać sobą nie pozwoli«, »że się nie ożeni za żadną cenę«, że to łajdactwo, krzyczał, jednem słowem, aby się samemu przed sobą wydać wspaniałym i odważnym i żeby się raz w życiu wykrzyczeć do woli, ale kiedy ujrzał łzy w poczciwych oczach szanownego pana Lipowskiego, serce mu zmięto jak wosk — no i wziął pannę Hele, czystą, jak lilia, ale taka... z potomkiem.
— A widzi pan — rzecze mu kucharka bardzo zresztą mądra niewiasta — ja panu zawsze mówiłam, że na każdego przyjdzie chwil jego szczęścia, tylko trzeba czekać!
— Tak!... tak!...—rzekł Franio, chłopak niesłychanie ucieszny i niesłychanie smutny, przytłoczony nadmiarem swego szczęścia.
Historya bardzo wesoła i nieco smutna; gdyby ją kto inny zrobił, nie Perzyński, wtedy pozbawioną świetnych ironicznych błysków, wyglądałaby zgoła na wielce smutny melodramat; lecz w ręku Perzyńskiego jest znakomitym komedyowym żartem, pełnym subtelnego humor ukrytego w każdej sytuacyi, nawet w tych, które| mają zgryzione, tragiczne miny.
Skromny i niewymagający, wyborny pisarz! nie ma żadnych od widza pretensyonalnych wymagań, sam nie pozuje i nie udaje, że pisze, wspaniałą komedyę. Pisze dziwnie niewymuszenie, śmieje się jasno, smuci dobrotliwie, szarżuje w miarę, w miarę przekorny i w miarę złośliwy. A posiadając znakomitą wprawę sceniczną, chodzi po scenie swobodnie i lekko; ani śladu w jego robocie scenicznej choćby najmniejszego wysiłku, silenia się na fajerwerkowy, a w gruncie rzeczy wymuszony dowcip, gdyż dowcip Perzyńskiego jest cenny z powodu swej przedziwnej prostoty i jasności. Jak znakomity francuski karykaturzysta, kilku tylko rysów potrzebuje na oddanie zamierzonego wyrazu; jest w tem pewna nonszalancya, ale taka, na którą może sobie pozwolić prawdziwy, siebie pewny talent; ta niefrasobliwość, omal, że