• Kornel Makuszyński Czytam.info
• Mapa strony

wolontariuszów, a wśród nich jeden słynny awanturnik światowej sławy, bo już raz uciekł z domu na Wyspy Robinsona, ale go złapali na następnej stacji. Robinsonadę wybili mu z głowy drogą okrężną, przez plecy, została mu jednak nieśmiertelna sława, krzemień do krzesania ognia i długi sznur. Przedmioty te ofiarował naszej sprawie.
Niech się wreszcie stanie, co się ma stać!
Wojna! Wojna! Wojna!
Śmierć i zniszczenie!
Śmierć Krwawemu Bykowi!
Zaszumiały głośno osiki, zawsze się zresztą czegoś bojące. Z wrzaskiem, jakby się dławiła, porwała się z gałęzi sroka. Komary bzykały jak karabinowe kule.
Spiesznie szliśmy tam, gdzie obozowaliśmy i gdzie wśród wojennego tańca mieliśmy odkopać topór wojny. Miejsce to znajdowało się pod najgrubszym drzewem, w którym mieszkała sowa, więc było ono tajemnicze i budziło zgrozę.
Co to jest?
Na drzewie wisiał wycięty pajac z papieru, a pod nim przymocowana była kurtka z kajetu z napisem:
„Tak tu będzie wisiał z rozpaczy Raczy Jeleń, bo mu zabrałem tomahawk i orle pióra. Całuj psa w nos!”
Podpisano:
„Krwawy Byk, który się nikogo nie boi!”
Świat nam zawirował w oczach, bo większa obelga nie mogła spotkać wojownika. Zabrane nam święte symbole wojny. Spojrzeliśmy na Jelenia Rączego, Jeleń Rączy płakał. Biedny chłopiec tak bardzo był przybity, że się go nam uczyniło serdecznie żal; po okropnie brzydkiej jego twarzy, po niezliczonych piegach, z zezowatych, żalem przysłoniętych oczu leciały ciurkiem wielkie łzy. Całą radością głodnego jego życia było to, że się przez niesamowitość swojej twarzy dorobił godności wodza, a oto przyszedł zły chłopak, któremu on nigdy niczym nie zawinił, i podeptał jego cześć rycerską, wystawał go na hańbę, sponiewierał jasność jego duszy i słodycz jego serca, nadmiernie łagodnego.
Staliśmy jakby