Bardzo dziwne bajki
Autor: Kornel Makuszyński
nigdy tego, co gotuje, ale pije zawsze to, czego nie zgotował.
Upadł na kolana przed królewną i pyta:
— Czy mam zarżnąć tego chłopca?
— Nie! — rzekła królewna. — Masz z niego zrobić Murzyna.
— A co to takiego Murzyn?
— Murzyn to jest czarny człowiek. Weźmij go na rożen i tak długo smal na ogniu, aż się przypali i będzie czarny.
Chłopiec biedny zaczął tak bardzo płakać, że się serce krajało. Nawet straszny kucharz się wzruszył, a królewna nie wzruszyła się zupełnie.
— Ratuj mnie, mateńko moja! — wołał chłopak.
— Ach, jak nieznośnie krzyczy! — rzekła królewna. — Bierz go na rożen, kucharzu!
— Nie ma co, chodź, sieroto! — mruknął kucharz, wziął chłopca pod pachę i niesie do kuchni. Chłopiec był ledwie żywy z rozpaczy i ze strachu.
— Zmiłuj się, jaśnie wielmożny kucharzu! — płakał i prosił. — Zmiłuj się nad nieszczęśliwym!
Kucharz był dobry człowiek, choć pijaczyna, i koło serca miał łaskotki. Więc mu się żal zrobiło chłopaka. Postawił go na nogi w kuchni i powiada:
— Jak się nazywasz, biedaku?
— Janek — odpowiada chłopiec.
— Jan w Oleju czy Jan Kapistran?
— Jan Kapistran!
— Boże drogi, to tak jak ja! — woła kucharz. — Jakże ja ciebie mogę na wolnym ogniu przypiekać?
— O, nie czyń tego, panie kucharzu, nie czyń tego!
— A jak mi potem głowę zetną? To co? A ja jestem taki mądry, że aż strach! Szkoda takiej głowy! Ale pomyślę nad tym, jakby i tobie pomóc, i sobie nie zaszkodzić!
— Oj, pomyśl, pomyśl, jaśnie wielmożny panie hrabio.
— Jak powiadasz? Panie hrabio? Wiesz, że ty mi się bardzo podobasz! Czekaj, Janku Kapistranku! Mam myśl. Weźmiemy cielę, osmalimy je na ogniu, a ja powiem, że to ty! A co, mądrze wymyśliłem?
— Oj, nie bardzo, dostojny panie! Przecież
Upadł na kolana przed królewną i pyta:
— Czy mam zarżnąć tego chłopca?
— Nie! — rzekła królewna. — Masz z niego zrobić Murzyna.
— A co to takiego Murzyn?
— Murzyn to jest czarny człowiek. Weźmij go na rożen i tak długo smal na ogniu, aż się przypali i będzie czarny.
Chłopiec biedny zaczął tak bardzo płakać, że się serce krajało. Nawet straszny kucharz się wzruszył, a królewna nie wzruszyła się zupełnie.
— Ratuj mnie, mateńko moja! — wołał chłopak.
— Ach, jak nieznośnie krzyczy! — rzekła królewna. — Bierz go na rożen, kucharzu!
— Nie ma co, chodź, sieroto! — mruknął kucharz, wziął chłopca pod pachę i niesie do kuchni. Chłopiec był ledwie żywy z rozpaczy i ze strachu.
— Zmiłuj się, jaśnie wielmożny kucharzu! — płakał i prosił. — Zmiłuj się nad nieszczęśliwym!
Kucharz był dobry człowiek, choć pijaczyna, i koło serca miał łaskotki. Więc mu się żal zrobiło chłopaka. Postawił go na nogi w kuchni i powiada:
— Jak się nazywasz, biedaku?
— Janek — odpowiada chłopiec.
— Jan w Oleju czy Jan Kapistran?
— Jan Kapistran!
— Boże drogi, to tak jak ja! — woła kucharz. — Jakże ja ciebie mogę na wolnym ogniu przypiekać?
— O, nie czyń tego, panie kucharzu, nie czyń tego!
— A jak mi potem głowę zetną? To co? A ja jestem taki mądry, że aż strach! Szkoda takiej głowy! Ale pomyślę nad tym, jakby i tobie pomóc, i sobie nie zaszkodzić!
— Oj, pomyśl, pomyśl, jaśnie wielmożny panie hrabio.
— Jak powiadasz? Panie hrabio? Wiesz, że ty mi się bardzo podobasz! Czekaj, Janku Kapistranku! Mam myśl. Weźmiemy cielę, osmalimy je na ogniu, a ja powiem, że to ty! A co, mądrze wymyśliłem?
— Oj, nie bardzo, dostojny panie! Przecież
Strony: