• Kornel Makuszyński Czytam.info
• Mapa strony

pokojach, których miała trzysta sześćdziesiąt pięć, albo się kazała nosić w złotej lektyce. Czasem chodziła po ogrodzie i z wielkim gniewem ścinała korony kwiatów. A one wszystkie kochały ją za to, że była tak śliczna. Nie wiedziały, że serce ma złe i kamienne.
Kiedy biedny żebrak przyszedł pod bramę pałacu i usiadł zmęczony, bo z głodu dalej iść nie mógł, królewna Marysieńka poszczuła na niego psy. Wtedy on, płacząc, uciekł i opowiedział to ludziom, którzy łamali ręce z rozpaczy.
A jednego dnia przyszła do ojca, potężnego króla Patyka, i rzekła:
— Panie ojcze! chcę mieć małego Murzyna.
Każ, by mi go przyprowadzili.
— Na co ci Murzyna? — spytał król.
— Bo chcę, aby nosił za mną ogon sukni!
Zafrasował się król, bo wiedział, że Murzyn to jest czarny człowiek, ale nie wiedział, gdzie tacy ludzie mieszkają. Rzekł tedy:
— Królewno najmilsza! W moim państwie nie ma Murzynów. Pewnie mieszkają oni w środku ziemi, a tam się nikt pójść nie odważy.
— A ja chcę Murzyna! — zawołała królewna i tupnęła nóżką.
— Skądżeż ja ci go wezmę?
— Chcę Murzyna! I będę go miała!
— Postaraj się sama o niego — rzekł król.
Królewna Marysia zmarszczyła czoło i poszła do swoich pokojów. Namyślała się tam bardzo długo. Potem kazała paziom przyprowadzić sobie małego chłopca, który ma czarne włosy i białe zęby. Kiedy jej takiego przyprowadzili, obejrzała go i rzekła:
— Zrobię z ciebie Murzyna!
Chłopiec w płacz i błagać ją począł serdecznie:
— Królewno najjaśniejsza! Jestem sierota! Nie krzywdź mnie i nie czyń ze mnie Murzyna, bo mnie do nieba nie wpuszczą.
— Cicho bądź! — krzyknęła królewna. — Zawołać mi tu kucharza!
Przyszedł kucharz, cały krwią obryzgany, czerwony na gębie i pijany, bo kucharz nie je