• Kornel Makuszyński Czytam.info
• Mapa strony

spisy niosą ich, wywijając nimi, jak wiatr chudą wywija gałęzią.
Oczy mieli piękne, a tak czarne, jak czarną nie jest dusza wielkiego złodzieja ani też sumienie strażnika kalif owego skarbca; były to oczy wielkie i rozumne jak oczy wielbłąda, zwierz ten bowiem ma wzrok siedemkroć razy rozumniejszy od wzroku mędrca, umiejącego na pamięć wszystkie sury Koranu, zaś trzysta jedenaście razy rozumniejszy od najchytrzejszej niewiasty; ich zaś oczy rozumiały wszystko i pożerały wszystko jak ogień pożera, dziw też brał, że wszystko naokół żrąc oczyma, tak bardzo byli chudzi. Ujrzawszy ich, pomyślał szeik ul Islam, że w kraju tych dziwnych ludzi nie można użyć doskonałego i w wielu wypadkach bardzo skutecznego przekleństwa: „Oby ci mięso odpadło od kości!”, trzeba by bowiem kląć tak ze trzy lata, a odpadłym od kości mięsem nie mogłaby się pożywić wrona. Bardzo też był niespokojny, równie jak i kalif, który oczy coraz szerzej otwierał, zdumiony tak wielce, jak zdumiony byłby Prorok, gdyby Ali Baba i czterdziestu rozbójników weszło nagle do raju.
Oni zaś najpierw srogi podnieśli wrzask, tak wielki, że kita na turbanie kalifa drgnęła nagle, potem zaś upadli wszyscy na twarz i leżeli bardzo długo, tak że ich kalif mógł policzyć i naliczył dwustu mężów. Potem powstał z nich jeden, widać wódz, reszta zaś klęcząc słuchała jego mowy, co trzy słowa niezmiernie krzycząc, to bowiem miało oznaczać niezgłębioną radość serca.
Tak oto mówił wódz ich, Muriamadasi, zaczepiając słowami o lśniące zęby:
- Ziemia jest wielka i ziemia jest bardzo wielka, a ty jesteś większy, sułtanie Al Maharze. Wielu jest mądrych i wielu jest bardzo mądrych, a ty jesteś najmędrszy, wielki kalifie. Nie ja to mówię, lecz mi to kazał powiedzieć pań mój, który rzekł do mnie: „Idź do kalifa Al Mahara i powiedz mu, że jest najmędrszy, aby się ucieszył w sercu,